3 november van Hobart naar Queenstown

We zijn van het zuid oosten naar het noord westen van Tasmanië gereden over een afstand van 250 km, dwars door het binnenland van dit bijzondere eiland. Afwisselend zagen we rivieren, glooiend weidelandschap, meren, bossen, steile bergen en regenwoud. De meeste bergpassen liggen op een hoogte van 1200-1400 meter. Het was bewolkt,  soms viel er wat motregen en het was koud.

De elektriciteit- en de drinkwatervoorziening op dit eiland wordt voor een groot gedeelte verzorgd door middel van dammen, stuwmeren en reusachtige waterbuizen.

Het meest opmerkelijke was een bezoek aan de Wall van de beeldhouwer Greg Duncan. Halverwege het eiland vlakbij Derwent Bridge staat een grote houtenloods waarin over een lengte van honderd meter hout sculpturen zijn uitgestald. De sculpturen zijn afbeeldingen van allerlei kenmerkende taferelen uit de jonge geschiedenis van Tasmanië. Ze zijn gebeeldhouwd in 10 cm dikke panelen van Huon Pine en zijn maximaal 4 cm hoog. De Huon Pine is een inheemse boom, die alleen in Tasmanië voorkomt. Het kunstwerk is voor 75% klaar en aan de rest wordt nog voortdurend gewerkt. Het harde, fijnvezelige Huon Pine is ideaal om allerlei nuances natuurgetrouw weer te geven. Daarnaast is de beeldhouwer Greg Duncan gespecialiseerd in het maken van jassen en tassen van Huon Pine die lijken alsof het echt van leer is gemaakt. Foto's maken was niet toegestaan, maar op zijn website www.thewalltasmania.com kun je een indruk krijgen van zijn kunstwerken.

Vlakbij de stad Queenstown in de Mount Lyell wordt al meer dan honderd jaar veel koper, zilver en goud uit de bodem gehaald. In de eerste helft van de twintigste eeuw was dit de grootste kopermijn van het British Empire. Vanwege de grote milieuschade is de mijn enkele jaren buiten bedrijf geweest. Vanaf 1995 heeft de Copper Mines of Tasmania de mijn weer in gebruik onder strikte milieuvoorwaarden. Het kopererts wordt tegenwoordig gedolven op 900 meter onder de grond en gaat naar India om gesmolten te worden tot koper.

Een prachtige wandeling door het regenwoud leidde naar de Nelson Waterfalls, waar het water als gevolg van de regenval van de laatste dagen overvloedig naar beneden kwam.